Posttraumatisches Wachstum

Posttraumatisches Wachstum ist ein Begriff, der sich auf positive psychologische Veränderungen bezieht, die als Folge von Unglück, Trauma und anderen Schwierigkeiten des Lebens auftreten können. Nach Traumen und Missgeschick werden nicht ausschließlich Stresssymptome und PTSD (posttraumatisches Stresssymptom) festgestellt, sondern es kann auch erfolgreiches persönliches Wachstum stattfinden.

 

Viktor_Frankl posttraumatisches Wachstum

Viktor Frankl … trotzdem Ja zum Leben sagen

Primo Levi schreibt zum Beispiel über den Reife- und Erfahrungsprozess, den er selbst im Konzentrationslager durchgemacht hat, Viktor Frankl hat seinen KZ-Aufenthalt verarbeitet in dem Buch … trotzdem Ja zum Leben sagen, und die subjektiven Erlebnisberichte von vielen anderen, die großes und auch kleineres Missgeschick überwunden haben, sind zahlreich. Unglück und Trauma stellen große Herausforderungen an die adaptive Ressourcen des Einzelnen dar, und stellen eine Person vor erhebliche Herausforderungen was das Selbst- Weltverständnis betrifft, und die Möglichkeit, sich selbst einen sinnvollen Platz in der Welt zu geben.  Traumatische Ereignisse lassen es nicht zu, das man einfach die Lebensweise wieder aufgreift, die man vor dem Trauma hatte. Es treten tiefgreifende, oft lebensverändernde psychologische Veränderungen im Denken und im Verhältnis zu der Welt auf, die zu einem persönlichen und bedeutungsvollem Veränderungsprozess beitragen können.  Oft reagieren Menschen, die einen solchen Prozess durchgemacht haben, besser auf erneute Belastungen, und erholen sich schneller davon. Dies kann das Ergebnis der Begegnung mit dem erschreckenden Ereignis und einem anschließenden Lernvorgang sein. „Posttraumatisches Wachstum“ gehört als Denkmodell zur Welt der Positiven Psychologie. Der Begriff wurde von den Psychologen Richard G. Tedeschi und Lawrence G. Calhoun gepägt (Link zum Artikel mit Modell des posttraumatischen Wachstums, und hier ein Link zu einem deutschsprachigen Artikel), andere wie zum Beispiel Andreas Maercker sprechen von posttraumatischer Reifung. Tedeschi berichtete, dass 90 Prozent der Traumageschädigten von mindestens einem Aspekt des posttraumatischen Wachstums berichten, wie eine erneuerte Wertschätzung des Lebens.

 

Weiterlesen….

 

Maria Trepp

Traumabehandeling: EMDR versus (Progressive) Counting

Nieuwe manier van traumabehandeling EMDR versus (Progressive) Counting-Methode

EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing ) is een therapie die vaak en succesvol bij psychotrauma‘s van verschillende aard wordt ingezet. Veel mensen houden na afschuwelijke traumatische gebeurtenissen psychische problemen. Soms is dit ook het geval na minder ingrijpende belevenissen. De negatieve gevolgen van grote en kleine trauma´s kunnen bijvoorbeeld zijn: dwangmatig opnieuw beleven van de traumatische ervaring, dissociatieverdringingangstreacties of een negatief zelfbeeld. In zware gevallen kunnen trauma‘s tot een posttraumatische stressstoornis leiden.

Gedragstherapie biedt verschillende behandelingsmogelijkheden bij psychotrauma‘s, onder andere Imaginaire Exposure of Prolonged Exposure (PE)- therapie, waarbij de cliënt de traumatische belevenissen herleeft onder begeleiding, totdat gewenning optreedt, en de stimulus van de herinnering geen stressreactie meer uitlokt.

Een variatie hiervan is de EMDR-therapie, een therapie die op het eerste gezicht op beunhazerij en flauwekul lijkt, maar waarvan de effectiviteit herhaaldelijk werd aangetoond. Vereenvoudigd samengevat: de cliënt wordt gevraagd zich op het ergste gedeelte van zijn/haar herinneringen te concentreren, terwijl de therapeut voor de ogen van de cliënt de vingers heen en weer beweegt, ongeveer een halve minuut lang.

EMDR Trauma

De cliënt volgt de beweging van de vingers met de ogen. Vervolgens bericht de cliënt over de in de korte periode ontstane gedachten, beelden en gevoelens, concentreert zich wederom hierop, waarbij de therapeut de vingers beweegt enz. Dit wordt voortgezet totdat de cliënt geen traumatische herinneringen meer beleeft.

Verschillende onderzoekers (zie b. v. Marcel A. van den Hout, Iris M. Engelhard, How does EMDR work, Journal of Experimental Psychopathology 2012, Volume 3 (2012), Issue 5, 724–738) komen in de laatste tijd tot de conclusie, dat EMDR goed werkt, maar dat de bewegende vingers niet essentieel zijn. Het lijkt erop, dat het helpend mechanisme, naast extinctie (een uitdovings- dus ont-leerproces die bij klassieke conditionering hoort) ook de hoge belasting van het werkgeheugen is, die ervoor zorgt dat de belastende herinneringen afnemen, als gelijktijdig met de voorstelling van nare herinneringen een andere taak wordt uitgevoerd, zoals met de ogen de bewegingen van de vingers van de therapeut volgen, of op de ademhaling letten (zie hiervoor de vergelijking van Mindfulness en EMDR).

 

In de laatste tijd verschijnen ook artikelen die EMDR vergelijken met verschillende aftelmethodes (Counting of Progressive Counting-methode), waarbij deze simpeler dan EMDR uit te voeren aftelmethodes tot zeer goede en bemoedigende resultaten leiden.

In Traumatology 2015, Vol. 21, No. 1, 1–6 beschrijven Ricky Greenwald en zijn collega’s van het Trauma Institute & Child Trauma Institute, Northampton, Massachusetts in een artikel de methodes “Counting” en Greenwalds eigen “Progressive Counting”.

Lees het uitgebreide artikel hier:

Lees hier meer over Counting en Progressive Counting methode

Maria Trepp, docent Klinische Psychologie